စိတ်လျှော့ပါ။ ဒီခန်းကို စာအုပ်လိုမဟုတ်ဘဲ စကားပြောသလိုပဲ၊ နားလည်လွယ်အောင် ရှင်းပါမယ်။
ခဏလေး ဒီလိုပဲ စဉ်းစားကြည့်
Prompt က ညွှန်ကြားချက်ပါ။ Context က အဲဒီညွှန်ကြားချက်ရဲ့ ပတ်ဝန်းကျင်ပါ။ စားပွဲထိုးကို “ငါးဟင်းချက်” လို့ပြောတာ prompt ပါ။ ဘေးမှာ ငါး၊ ဆား၊ မစပ်ရ လို့ရေးထားတဲ့ စာရွက်က context ပါ။ Model က စိတ်ထဲမှာ ကိုယ့်မှတ်စုကို မမှတ်ထားပါဘူး။ ဒီအလှည့်မှာ မြင်ရတာကိုပဲ သုံးတယ်။ ဒါကြောင့် context engineering က “ဘာတွေကို စားပွဲပေါ်တင်မလဲ” ဆိုတဲ့ အလုပ်ပါ။ Token နာမည်ကို အရင်မမှတ်ပါနှင့်။ စားပွဲပေါ်က ပန်းကန်တွေကို အရင်ကြည့်ပါ။
နေ့စဉ်ဘဝနဲ့ ချိတ်ကြည့်မယ်
ကျောင်းသားက “ဖုန်းသုံးလို့ရလား” လို့မေးတယ်။ Context မပါရင် model က မှန်းဖြေတယ်။ Context ထဲမှာ handbook အပိုဒ်တို ပါရင် စာအရ ဖြေတယ်။ Context ထဲမှာ chat တစ်ပတ်၊ PDF တစ်အုပ်၊ .env ပါရင် ဗိုက်နာတယ်။ ဒီသင်တန်းက window size ဂဏန်းများကို အရင်မပို့ပါဘူး။ ထည့် / ဖြုတ် / အနှစ်ချုပ် / ရပ် ဆိုတဲ့ လေးလှမ်းပဲ အိတ်ထဲထည့်သွားပါ။
အတူတူ လက်တွေ့စမ်းမယ်
Prompt: ဖုန်းသုံးလို့ရလား၊ စာအရဖြေပါ
Context: handbook.md / ဖုန်း အပိုဒ်တို
Not: last week's whole chat + 3 PDFs + .envContext ကို စားပွဲပေါ်က စာရွက်အဖြစ် ရှင်းပြနိုင်မည်။၅ မိနစ် စမ်းကြည့်
မေးခွန်း ၃ ခုရေးပါ။ တစ်ခုချင်း “ဘာစာရွက်ထည့်မလဲ / ဘာမထည့်ဘူး” နဲ့ ဘာကြောင့်လဲ ရေးပါ။
သတိလေးတစ်ချက်
စားပွဲပေါ် အကုန်တင်လို့ စားဖိုမှူး ပိုတော်တာမဟုတ်ပါဘူး။ လိုအပ်တဲ့ပန်းကန်ပဲ တင်ပါ။