စိတ်လျှော့ပါ။ ဒီခန်းကို စာအုပ်လိုမဟုတ်ဘဲ စကားပြောသလိုပဲ၊ နားလည်လွယ်အောင် ရှင်းပါမယ်။
ခဏလေး ဒီလိုပဲ စဉ်းစားကြည့်
Prompt engineering က စကားကို ရှင်းတယ်။ Context engineering က စားပွဲကို စီတယ်။ Memory က စားပွဲပေါ်က မှတ်စုကို နောက်ရက်အတွက် သိမ်းတယ်။ RAG က စာအုပ်ထဲက အပိုဒ်ကို ခေါ်လာပြီး context ထဲထည့်တယ်။ Agent က tool အဖြေကို context ထဲပြန်ထည့်တယ်။ Vibe coding က spec ကို context အဖြစ် ကိုင်တယ်။ ရောမခေါ်ပါနှင့်။ ပထမဆုံးအလှည့်မှာ memory စနစ်မလိုသေးပါဘူး။ ဒီအလှည့်ထည့်မယ့်စာရွက် ၃ ခုကိုပဲ ရွေးပါ။
နေ့စဉ်ဘဝနဲ့ ချိတ်ကြည့်မယ်
“ဝါကျ ၅ ကြောင်းရှင်းပြ” က prompt ပါ။ “ဒီမှတ်စုတိုကို ဖတ်ပြီးရှင်း” က context ပါ။ “ဒီကျောင်းသားက နေရောင်ကို မေးပြီးသား” က memory ပါ။ စစချင်း prompt + context တိုနဲ့ စမ်းပါ။ Chat history တစ်ခုလုံးကို memory လို့မခေါ်ပါနှင့်။ ဒါက စားပွဲပေါ်ကျန်တဲ့ ပန်းကန်ပုံပဲ။ မနက်ဖြန် ပြန်သုံးချင်ရင် ကိုယ်တိုင် သိမ်းမှ memory ပါ။
အတူတူ လက်တွေ့စမ်းမယ်
Prompt → say the job
Context → show the notes for this turn
Memory → keep one fact for later
RAG → find a page, then put it in contextPrompt၊ context၊ memory ကို ခွဲခြားနိုင်မည်။၅ မိနစ် စမ်းကြည့်
အလုပ် ၆ ခုရေးပါ။ တစ်ခုချင်း prompt၊ context၊ memory၊ RAG ဘယ်ဟာလဲ ဘာကြောင့်လဲ ရေးပါ။
သတိလေးတစ်ချက်
“မှတ်ထား” လို့ခိုင်းရုံနဲ့ memory မရပါဘူး။ နောက်အလှည့်မှာ ထပ်မထည့်ရင် သူမမြင်တော့ပါဘူး။